نویسنده : داوود ab ; ساعت ۸:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٢/٢٢

شفا ز گفته شکّرفشان حافظ جوی        که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

       

نديدم خوشتر از شعر تو حافظ          به قر آنی که اندر سينه دار

 

 

يوسف گم گشته باز آيد به کنعان غم مخور             کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غمديده حالت به شود دل بد مکن              وين سر شوريده باز آيد به سامان غم مخور

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن                       چترگل درسرکشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت             دائما يکسان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نوميد چون واقف نه ای از سرّغيب           باشد اندر پرده بازيهای پنهان غم مخور

ای دل ار سيل فنا بنياد هستی بر کند                   چون تو را نوح است کشتيبان ز طوفان غم مخور

در بيابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم              سرزنشها گر کند خار مغيلان غم مخور

گرچه منزل بس خطرناک است ومقصدبس بعيد       هيچ راهی نيست کان را نيست پايان غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقيب                   جمله می داند خدای حال گردان غم مخور

حافظ در کنج فقر و خلوت شبهای تار     

تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور     

 

يه جائی موندی ، سر دوراهی . يه راه رو بايد انتخاب کنی و هرچی فکر می کني چيزی به ذهنت نمياد ... ( بودن يا نبودن مسئله اينست .  )

خوب حالا از کی کمک می گيری ؟