نویسنده : داوود ab ; ساعت ٤:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٧/٢۸

بسياري از ما زندگي خويش را در محدوده زمان ، محصور در خاطرات گذشته و پيش بيني آينده ، سپري مي كنيم . بندرت پيش مي آيد كه ما بعد لحظه و حضور در زمان حال را لمس كنيم و زيبايي ها و خاطرات زندگي را به رخوت ابتدا به ساكن و غير منتظره تجربه نماييم . آدمهاي بسيار اندكي موفق مي شوند كه پا را از مرززمان و هن ، مرز جاه طلبي و رقابت ، فراتر گذاشته و قدم به وادي جاودانگي بگذارند .               

                                                                               اوشو      

                                                                                                                                                                                                             

 

زندگي چيست ؟؟

زندگي رسم خوشاينديست آيا ؟!

زندگي مي كنيم بي آنكه بدانيم …

زندگي چيست ؟

لحظه اي چشم باز مي كنيم و لحظه اي هم …

 در نظر هر كس معنايي دارد زندگي ،

چهره ي پير مردي كه خود بازتاب گذر عمرش است

كه بظاهر مانند درختي است فرسوده، اما در دل...

زندگي را شايد مي بيند در كوچكي لبخند نوه اش

كودكي نيز كه در آغاز راه است ،

زندگي را بيند در صداي سوتِ قطاري كوكي

و اما ميان اين دو (پيري و كودكي ) جواني است

جواني اي كه امانت دار پاكي كودكي است...

جواني كه با طراوت و نفس گلها همراه است

-  با خود وفادار مي ماند آيا ؟ -

زندگي را در وجود و نگاه ديگري مي بيند

ديگري ؟

چه كس خواهد توانست نگهدار زندگي ديگري باشد ؟؟

زندگي اي كه قداست جواني اش در آن نهفته است

آن فرد كيست و اين حس چيست ؟

- حسي تا آن اندازه قوي كه …  -

بظاهر زنده ايم و زندگي مي كنيم

زندگي اي بدون زنده بودن

پس بياييد « هايِ » زنده گي را به زندگي دهيم و

بگوييم : زنده ايم و زنده گي مي كنيم

 ولي افسوس كه بين روئيا و حقيقت تفاوت است

افسوس ، افسوس ، افسوس

 و اما در پايان  مي توان گفت :

زندگي در نظر هر كس معنايي دارد متفاوت

زندگي در كل تجربه اي است كه

لحظات سازنده يِ آن است

لحظاتي  شاد و لحظه هايي هم غمين …

        و بيــنديـشيم به پايانش …     

 بـــراي  چـه  زنـده ايــم ؟؟؟! .

                                                             داود . ع  -  22/6/83

                                                        زندگي رسم خوشايندي است   

                                  زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ ، پرشي دارد اندازه عشق .

زندگي چيزي نيست، كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود.

 زندگي جذبه دستي است كه مي چيند .

زندگي نوبر انجير سياه ، در دهان گس تابستان است .

زندگي ، بعد درخت است به چشم حشره .

زندگي تجربه شب پره در تاريكي است .

زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد .

زندگي سوت قطاري است كه در خواب پلي مي پيچد .

زندگي ديدن يك باغچه از شيشه مسدود هواپيماست .

خبر رفتن موشك به فضا،

لمس تنهايي  « ماه » ،

فكر بوييدن گل در كره اي ديگر .

 زندگي شستن يك بشقاب است .

 زندگي يافتن سكه دهشاهي در جوي خيابان است .

زندگي « مجذور » آينه است .

زندگي گل به « توان » ابديت ،

زندگي « ضرب » زمين در ضربان دل ما ،

زندگي « هندسه » ساده و يكسان نفسهاست .

                                                                     سهراب سپهري

 « زندگي قصه تلخي است كه از آغاز است  »

       خدايا خدايا ، خدايـا توي اين دنياي بزرگيم           

واسه اينكه می خواستيم مثل اين روز رو نبينيم

كه ديديم دل  ناز اون بلاي اون

حسرت دل عذابِ عالم

هر چي بايد همه كس بكشن، ما كشيديم

زندگي مي گن براي زنده هاست

اما خدايا…

بس كه ما دنبال زندگي دويديم  ، بريديم كه

واي بر ما، واي بر ما

خبر از لحظه ي  پرواز  نداشتيم

تا می خواستيم لب معشوق رو ببوسيم ، پريديم كه

 « زندگي قصه تلخي است كه از آغاز است. »

بس كه آزرده شدم ،  عزم به پايان دارم

چشمي به هم زديم و دنيـا گذشت

دنبال هم امروز و فردا گذشت

دل ميگه باز فـردا رو از نو بساز

اي دل غافل ديگه از مـا گذشت .